Säläyah Khôerii Väer'maal
Łowczyni z Północnych Krain
Deep in the ocean, dead and cast away,
Where innocence is burned in flames,
A milion mile from home, I'm walking ahead,
I'm frozen to the bones, I'm...
 |
| By Alicechan |
Säläyah Khôerii "Wrona" Väer'maal | 21 lat |
Człowiek z domieszką wilczej krwi | Łowca
-To ile za tego smoka?
-Tysiąc.
-Aż tyle?! Za taką cenę to by padły jeszcze trzy mantykory!
-Lecz to nie mantykory sieją tu spustoszenie, czyż nie? Tysiąc, albo w końcu zabraknie Wam dziewic.
-Aghr! Masz swoje pieniądze i ukatrup gada, a potem wynoś sie stąd czym prędzej, Wrono. Mdli mnie na Twój widok.
-Z Panem też jest przyjemnie robić interesy, Panie Halveg.
Na pewno słyszałeś legendy o ludziach - wilkach, którzy krążą po kraju, eliminując zagrożenia - w tym nieludzi. Zrodzeni z wycia wilków i blasku księżyca. Ścigają się z wiatrem, bratają się z nocą. Matki mówiły do nieposłusznych dzieci : "Lepiej się mnie słuchaj, bo wezwę Łowców". Wilki kłaniały się przed nimi niczym udomowione psy, nie wadząc kłem o ich skórę. Choć budzący grozę i wstręt, nadal ochraniali ludzi, nawet jeżeli robili to za drobną opłatą. Najlepsi Łowcy wywodzili się z rodu Khaerayen, który w herbie miał wronę. Nieustraszeni, nieprzezwyciężeni, niezłomni. A jednak w końcu nadszedł ich kres.
Jedni mówili, że to była kwestia czasu. Inni zaś twierdzili, że było to coś niespodziewanego. Faktem było jednak, iż większość Łowców zginęła. Do dziś nie wiadomo, dlaczego tak się stało. Wielu powtarzało pytanie: "Cóż mogło przezwyciężyć Kochanków Nocy?", nie doczekali się jednak odpowiedzi. Ocaleni, choć najwyraźniej posiadali wiedzę na ten temat, zamilkli na wieki. Nigdy już więcej nie wspominano o Łowcach. Byli jedynie legendą, czymś, co nigdy nie miało prawa istnieć.
Kilka lat potem zaczęto mówić o pięciu Jeźdźcach, jacy przekroczyli niedawno granice Białego Królestwa. Ludzie, którzy pamiętali jeszcze czasy Wielkich Polowań, głosili przekonanie, iż Łowcy powrócili. Mało jednak kto wierzył słowom starców, któż bowiem pokładałby wiarę w postaci z legend? Kilka dni potem wśród ludu rozeszła się wieść o gościnie, jakiej Król udzielił Jeźdźcom za drobne przysługi. Rok później wiadome było, że Król włączył do swej armii pięciu Ocalałych.
Wraz z kilkoma godnymi wojami u boku, Łowcy wygrywali każde bitwy. Najbardziej zasłużoną stała się białowłosa dziewczyna, przewodząca Wilkom. Rysowała się dla niej wspaniała przyszłość u królewskiego tronu. Fortuna jednak postanowiła zadziwić przewidujących.
Król Erehiel miał syna, następcę tronu, o paskudnym charakterze. Zwał się Javreel, Pogromca Smoków. Tytuł ten w głównej mierze zawdzięczał jakiemuś chłopu, który zabił podstępem smoka, książę zaś przywłaszczył sobie zasługi. Widywano go w co noc po karczmach, jak dobierał się do obsługujących kobiet. Nikt nie miał prawa mu się przeciwstawić.
Białowłosa została wezwana do książęcych komnat, a rozkazu usłuchać musiała. Choć szybko odkryła zamiary Javreel'a, nie miała już czasu. Nim się obejrzała, leżała na łóżku, przygnieciona męskim ciałem. Jej krzyki, choć słyszane w całym zamku, nie przyniosły jej pomocy. Dopiero później, wykorzystując resztki woli, sięgnęła po nóż i zanurzyła ostrze w ciele mężczyzny. Krew splamiła białą pościel. Po tym zdarzeniu uciekła jak najdalej. Wiedziała, że choć uczyniła to w samoobronie, nie uwierzy jej nikt. Gniew króla ją dosięgnie.
Erehiel postąpił jednak w miarę rozważnie. Miast mścić się za śmierć jedynego syna, trzymać się prawa "oko za oko, ząb za ząb", wygnał jedynie Łowczynię, przestrzegając ją, by nie ważyła się więcej postawić nogi na terenach jego Królestwa. Salayah , wiedząc dobrze, iż z losem walczyć nie można, przekroczyła wnet granice Królestwa, przyrzekając sobie w duszy, że na raz następny unikać będzie władzy. Aby wyżyć z czegoś, tropiła najróżniejsze demony za drobną opłatą. Tak włóczyła się z jednej Krainy do drugiej.
W swej podróży napotkała wielu, lecz najbliższym jej przyjacielem był Addaleus. Zżyła się z nim ogromnie i wiele czasu poświęcała na rozmowę z nim. Łączyła ich jakaś wyjątkowa, nierozerwalna więź. Wiele razy uratował jej życie, na co ona odwdzięczała się tym samym. Łowczyni śmiało mogła posunąć się do stwierdzenia, że były to najszczęśliwsze lata w jej marnym życiu. Nieprzewidywalny Los postanowił jednak i teraz zakpić sobie z jej drobnego szczęścia.
Wybuchła wojna. Bitwy toczyły się na Północnych ziemiach, bitwy, w których mieli uczestniczyć razem, ona i Addaleus. Rozdzielono ich.
...A solider on my own, I don't know the way,
I'm riding up the heights of shame,
I'm waiting for the call, the hand of the chest,
I'm ready for to fight and fate.
Napawała się zwycięstwem, choć myślami byłą przy swym przyjacielu, niecierpliwie wyczekując momentu, gdy się spotkają. Już podliczyła swe ofiary, gotowa zatriumfować umiejętnościami nad mężczyzną. Na jej ręce usiadł sokół z listem. To nie był dobry znak. Drżącymi rękoma rozwinęła pergamin, czytając wiadomość. Z każdym nakreślonym słowem jej wnętrze zapalało się ogniem nienawiści i złości. Bo oto jej doniesiono, że jej przyjaciel został zamordowany przez niejakiego Beletha A'albiela, pół demona. To imię wyryło się w jej pamięci, parząc umysł.
Zaraz potem tego samego człeka oskarżono o kilka następnych zabójstw. Przemykał po Północnym Królestwie, nie ponosząc żadnej odpowiedzialności za swe czyny.
Król Erehiel złożył jej propozycję nie do odrzucenia, biorąc pod uwagę palącą żądzę zemsty, jaką się od tamtej chwili kierowała. Nie odmówiła. Przysięgła podążać za zabójcą choćby i na kraniec świata, gotowa była wkroczyć w Płomienie Piekielne. Byleby tylko pomścić przyjaciela.
Przy jej umiejętnościach wytropienie celu było tylko kwestią czasu. Z łatwością odnalazła jego ślady i od tamtej chwili podążała za nim niczym cień, starając się pozostać niezauważoną.
Mimo jej usilnych starań, Beleth zauważył, że ktoś go śledzi. Zapewne już wiedział nawet, kto. Ona jednak nadal nie atakowała. Chciała wpierw z nim porozmawiać. Dlaczego zabił jej przyjaciela. Dopiero potem mogła wykonać swe zadanie.
The sound of iron shots stuck in my head,
The thunder of the drums dictates
The rhythm of the falls, the number of deads,
The rising of the horns, ahead.
Mijała drzewa, wcale nie starając się pozostać niezauważoną. Beleth obracał się raz po raz, jakby chcąc sprawdzić, czy białowłosa nadal za nim idzie. Znaleźli się na okolonej wysokimi drzewami polanie. Tam Pół Demon odwrócił się, stając z dziewczyną twarzą w twarz. Nie wypowiedzieli ani jednego słowa. Klingi mieczy odbijały ostatnie blaski zachodzącego Słońca, ciała wiły się w niemym, śmiercionośnym tańcu. Pierwsze trafienie zaliczył mężczyzna. Nie było to nic poważniejszego, a jedynie płytka rana, znacząca lewe udo. W powietrzu zawisł zapach jej krwi, pachnącej igłami sosnowymi. Twarz ciemnookiej zastygła w skupieniu, nie dopuszczając do siebie bólu.
Kolejne zwycięstwo ponownie należało do niego. Tym razem ciął płasko, rysując krwawą linię ciągnącą się od ramienia, aż prze obojczyk. Tym razem nie potrafiła się powstrzymać. Blade usta wygięły się w okropnym grymasie, nie pozwoliła sobie jednak na nic więcej.
Po wielu ciosach zdołała powalić swego przeciwnika, pozbywając się miecza z jego dłoni. Siadając na nim okrakiem, unieruchomiła jego ręce. Bez słowa rozerwała koszulę mężczyzny. Dobyła swego sztyletu i wyćwiczonym ruchem wyryła w jego skórze runę oznaczającą zdrajcę, a zaraz obok znak, jakim posługiwali się Łowcy, chcąc zaświadczyć o swej obecności. Chwilę potem uciekła, ból przytępiał jej zmysły, rany piekły niemiłosiernie. Nie zdążyła. Runęła w czarną otchłań.
Obudziła się w jaskini. Leżała na niedźwiedzich skórach, starannie poukładanych na chłodnej ziemi. Obok tańczyły płomienie ogniska, strawa również leżała przygotowana. Rany miała opatrzone sprawną ręką z wieloletnim doświadczeniem. Zdołała jeszcze dostrzec samotną sylwetkę majaczącą u wyjścia z jaskini. Nigdy nie dowiedziała się, kto uratował jej życie.
From the down of time to the end of days,
I will have to run, away,
I want to feel the pain and the bitter taste
Of the blood in my lips, again.
Gdy tylko doszła do siebie, oddaliła się od razu. Ponownie wytropiła swą ofiarę, teraz już stąpając ostrożniej. Po ostatniej walce przekonała się, że ów pół demon walczy równie sprawnie, co ona.
Ogier parsknął cicho, zwalniając. Zatrzymał się obok Karczmy. Smukłe dziewczę zsunęło się z gracją z grzbietu przyjaciela, przywiązując go. Przekroczyła próg zdecydowanym krokiem i ruszyła ku najbliższemu stolikowi. Obecni tam ludzie posyłali jej nieprzychylne spojrzenia, nikt jednak nie śmiał otwarcie okazywać wrogości. Opadła na siedzenie, światło świec padło na jej twarz, która do połowy zakryta była zwierzęcą czaszką. Oczy przymknęła, odprawiając ruchem nadgarstka obsługującą kobietę, co zostało odebrane z ogromną ulgą. W głowie układała sobie plany, myślała nad miejscami, w których mógł znajdować się Beleth. Z zamyślenia wyrwał ją wypełniony drwiną głos mężczyzny.
- A oto i nieustraszona Łowczyni z Północy. Widzę, że Twoja ofiara wykazała się sprytem, skoro zgubiłaś, Pani, jej ślad...
Powieki uniosły się nieznacznie, ukazując połówki ciemnych ślepi. Wzrok skierowała na mężczyznę.
- Dziękuję, dziękuję, nie musisz mi się kłaniać, Drogi Panie. Skądże jednak myśl, iż trop straciłam?
- To tylko domysły.
- Zachowaj je więc dla siebie i daj odpocząć strudzonej kobiecie.
- Skończmy już z tymi gierkami, Vaer'maal. Wiesz, po co tu jestem, wiesz, kim jestem. Jeśli nie, powiem Ci. Przybyłem, aby...
- Daruj mi wyjaśnienia. Jesteś tu z mego powodu, a dokładnie mojej misji. Niech zgadnę, Król się niecierpliwi? Przekaż mu więc, że zadanie nie jest tak proste, jakby się wydawało. Potrzeba mi czasu.
- Kiedyś skończy Ci się czas.
- Do tej chwili A'albiel będzie już dawno w grobie.
- Oby.
- A czy Ty, Drogi Poszukiwaczu, nie masz nic do roboty? Magiczny sztylet, jeśli się nie mylę, jeszcze nie został odnaleziony.
- Nie Twoja to sprawa.
- Nie wtrącaj się więc w życie Łowców, Parysie.
Mężczyzna, nazwany Parysem, rzucił jej ostatnie, złowrogie spojrzenie i wstał, wychodząc z karczmy. Odprowadziwszy go wzrokiem, białowłosa uśmiechnęła się triumfalnie.
Po wielu przejściach, a także po pokonaniu kilku przeszkód na swej drodze, odnalazła Beletha. Kontynuowała swą misję, dopóki ten nie osiadł w Simbelmyn, mieście, które cieszyło się złą sławą. Zatrzymała się więc tam także Łowczyni. Poczęły jednak targać ją wątpliwości, co do swego zadania. Poczęła zastanawiać się, czy śmierć mordercy cokolwiek jej da. Teraz czeka w spokoju, cierpliwie, na jedyną okazję, by stanąć twarzą twarz z pół demonem i zadać jedno pytanie, które męczyło ją od tamtego zdarzenia.
Kilka lat potem zaczęto mówić o pięciu Jeźdźcach, jacy przekroczyli niedawno granice Białego Królestwa. Ludzie, którzy pamiętali jeszcze czasy Wielkich Polowań, głosili przekonanie, iż Łowcy powrócili. Mało jednak kto wierzył słowom starców, któż bowiem pokładałby wiarę w postaci z legend? Kilka dni potem wśród ludu rozeszła się wieść o gościnie, jakiej Król udzielił Jeźdźcom za drobne przysługi. Rok później wiadome było, że Król włączył do swej armii pięciu Ocalałych.
Wraz z kilkoma godnymi wojami u boku, Łowcy wygrywali każde bitwy. Najbardziej zasłużoną stała się białowłosa dziewczyna, przewodząca Wilkom. Rysowała się dla niej wspaniała przyszłość u królewskiego tronu. Fortuna jednak postanowiła zadziwić przewidujących.
Król Erehiel miał syna, następcę tronu, o paskudnym charakterze. Zwał się Javreel, Pogromca Smoków. Tytuł ten w głównej mierze zawdzięczał jakiemuś chłopu, który zabił podstępem smoka, książę zaś przywłaszczył sobie zasługi. Widywano go w co noc po karczmach, jak dobierał się do obsługujących kobiet. Nikt nie miał prawa mu się przeciwstawić.
Białowłosa została wezwana do książęcych komnat, a rozkazu usłuchać musiała. Choć szybko odkryła zamiary Javreel'a, nie miała już czasu. Nim się obejrzała, leżała na łóżku, przygnieciona męskim ciałem. Jej krzyki, choć słyszane w całym zamku, nie przyniosły jej pomocy. Dopiero później, wykorzystując resztki woli, sięgnęła po nóż i zanurzyła ostrze w ciele mężczyzny. Krew splamiła białą pościel. Po tym zdarzeniu uciekła jak najdalej. Wiedziała, że choć uczyniła to w samoobronie, nie uwierzy jej nikt. Gniew króla ją dosięgnie.
Erehiel postąpił jednak w miarę rozważnie. Miast mścić się za śmierć jedynego syna, trzymać się prawa "oko za oko, ząb za ząb", wygnał jedynie Łowczynię, przestrzegając ją, by nie ważyła się więcej postawić nogi na terenach jego Królestwa. Salayah , wiedząc dobrze, iż z losem walczyć nie można, przekroczyła wnet granice Królestwa, przyrzekając sobie w duszy, że na raz następny unikać będzie władzy. Aby wyżyć z czegoś, tropiła najróżniejsze demony za drobną opłatą. Tak włóczyła się z jednej Krainy do drugiej.
W swej podróży napotkała wielu, lecz najbliższym jej przyjacielem był Addaleus. Zżyła się z nim ogromnie i wiele czasu poświęcała na rozmowę z nim. Łączyła ich jakaś wyjątkowa, nierozerwalna więź. Wiele razy uratował jej życie, na co ona odwdzięczała się tym samym. Łowczyni śmiało mogła posunąć się do stwierdzenia, że były to najszczęśliwsze lata w jej marnym życiu. Nieprzewidywalny Los postanowił jednak i teraz zakpić sobie z jej drobnego szczęścia.
Wybuchła wojna. Bitwy toczyły się na Północnych ziemiach, bitwy, w których mieli uczestniczyć razem, ona i Addaleus. Rozdzielono ich.
...A solider on my own, I don't know the way,
I'm riding up the heights of shame,
I'm waiting for the call, the hand of the chest,
I'm ready for to fight and fate.
Napawała się zwycięstwem, choć myślami byłą przy swym przyjacielu, niecierpliwie wyczekując momentu, gdy się spotkają. Już podliczyła swe ofiary, gotowa zatriumfować umiejętnościami nad mężczyzną. Na jej ręce usiadł sokół z listem. To nie był dobry znak. Drżącymi rękoma rozwinęła pergamin, czytając wiadomość. Z każdym nakreślonym słowem jej wnętrze zapalało się ogniem nienawiści i złości. Bo oto jej doniesiono, że jej przyjaciel został zamordowany przez niejakiego Beletha A'albiela, pół demona. To imię wyryło się w jej pamięci, parząc umysł.
Zaraz potem tego samego człeka oskarżono o kilka następnych zabójstw. Przemykał po Północnym Królestwie, nie ponosząc żadnej odpowiedzialności za swe czyny.
Król Erehiel złożył jej propozycję nie do odrzucenia, biorąc pod uwagę palącą żądzę zemsty, jaką się od tamtej chwili kierowała. Nie odmówiła. Przysięgła podążać za zabójcą choćby i na kraniec świata, gotowa była wkroczyć w Płomienie Piekielne. Byleby tylko pomścić przyjaciela.
Przy jej umiejętnościach wytropienie celu było tylko kwestią czasu. Z łatwością odnalazła jego ślady i od tamtej chwili podążała za nim niczym cień, starając się pozostać niezauważoną.
Mimo jej usilnych starań, Beleth zauważył, że ktoś go śledzi. Zapewne już wiedział nawet, kto. Ona jednak nadal nie atakowała. Chciała wpierw z nim porozmawiać. Dlaczego zabił jej przyjaciela. Dopiero potem mogła wykonać swe zadanie.
The sound of iron shots stuck in my head,
The thunder of the drums dictates
The rhythm of the falls, the number of deads,
The rising of the horns, ahead.
Mijała drzewa, wcale nie starając się pozostać niezauważoną. Beleth obracał się raz po raz, jakby chcąc sprawdzić, czy białowłosa nadal za nim idzie. Znaleźli się na okolonej wysokimi drzewami polanie. Tam Pół Demon odwrócił się, stając z dziewczyną twarzą w twarz. Nie wypowiedzieli ani jednego słowa. Klingi mieczy odbijały ostatnie blaski zachodzącego Słońca, ciała wiły się w niemym, śmiercionośnym tańcu. Pierwsze trafienie zaliczył mężczyzna. Nie było to nic poważniejszego, a jedynie płytka rana, znacząca lewe udo. W powietrzu zawisł zapach jej krwi, pachnącej igłami sosnowymi. Twarz ciemnookiej zastygła w skupieniu, nie dopuszczając do siebie bólu.
Kolejne zwycięstwo ponownie należało do niego. Tym razem ciął płasko, rysując krwawą linię ciągnącą się od ramienia, aż prze obojczyk. Tym razem nie potrafiła się powstrzymać. Blade usta wygięły się w okropnym grymasie, nie pozwoliła sobie jednak na nic więcej.
Po wielu ciosach zdołała powalić swego przeciwnika, pozbywając się miecza z jego dłoni. Siadając na nim okrakiem, unieruchomiła jego ręce. Bez słowa rozerwała koszulę mężczyzny. Dobyła swego sztyletu i wyćwiczonym ruchem wyryła w jego skórze runę oznaczającą zdrajcę, a zaraz obok znak, jakim posługiwali się Łowcy, chcąc zaświadczyć o swej obecności. Chwilę potem uciekła, ból przytępiał jej zmysły, rany piekły niemiłosiernie. Nie zdążyła. Runęła w czarną otchłań.
Obudziła się w jaskini. Leżała na niedźwiedzich skórach, starannie poukładanych na chłodnej ziemi. Obok tańczyły płomienie ogniska, strawa również leżała przygotowana. Rany miała opatrzone sprawną ręką z wieloletnim doświadczeniem. Zdołała jeszcze dostrzec samotną sylwetkę majaczącą u wyjścia z jaskini. Nigdy nie dowiedziała się, kto uratował jej życie.
From the down of time to the end of days,
I will have to run, away,
I want to feel the pain and the bitter taste
Of the blood in my lips, again.
Gdy tylko doszła do siebie, oddaliła się od razu. Ponownie wytropiła swą ofiarę, teraz już stąpając ostrożniej. Po ostatniej walce przekonała się, że ów pół demon walczy równie sprawnie, co ona.
Ogier parsknął cicho, zwalniając. Zatrzymał się obok Karczmy. Smukłe dziewczę zsunęło się z gracją z grzbietu przyjaciela, przywiązując go. Przekroczyła próg zdecydowanym krokiem i ruszyła ku najbliższemu stolikowi. Obecni tam ludzie posyłali jej nieprzychylne spojrzenia, nikt jednak nie śmiał otwarcie okazywać wrogości. Opadła na siedzenie, światło świec padło na jej twarz, która do połowy zakryta była zwierzęcą czaszką. Oczy przymknęła, odprawiając ruchem nadgarstka obsługującą kobietę, co zostało odebrane z ogromną ulgą. W głowie układała sobie plany, myślała nad miejscami, w których mógł znajdować się Beleth. Z zamyślenia wyrwał ją wypełniony drwiną głos mężczyzny.
- A oto i nieustraszona Łowczyni z Północy. Widzę, że Twoja ofiara wykazała się sprytem, skoro zgubiłaś, Pani, jej ślad...
Powieki uniosły się nieznacznie, ukazując połówki ciemnych ślepi. Wzrok skierowała na mężczyznę.
- Dziękuję, dziękuję, nie musisz mi się kłaniać, Drogi Panie. Skądże jednak myśl, iż trop straciłam?
- To tylko domysły.
- Zachowaj je więc dla siebie i daj odpocząć strudzonej kobiecie.
- Skończmy już z tymi gierkami, Vaer'maal. Wiesz, po co tu jestem, wiesz, kim jestem. Jeśli nie, powiem Ci. Przybyłem, aby...
- Daruj mi wyjaśnienia. Jesteś tu z mego powodu, a dokładnie mojej misji. Niech zgadnę, Król się niecierpliwi? Przekaż mu więc, że zadanie nie jest tak proste, jakby się wydawało. Potrzeba mi czasu.
- Kiedyś skończy Ci się czas.
- Do tej chwili A'albiel będzie już dawno w grobie.
- Oby.
- A czy Ty, Drogi Poszukiwaczu, nie masz nic do roboty? Magiczny sztylet, jeśli się nie mylę, jeszcze nie został odnaleziony.
- Nie Twoja to sprawa.
- Nie wtrącaj się więc w życie Łowców, Parysie.
Mężczyzna, nazwany Parysem, rzucił jej ostatnie, złowrogie spojrzenie i wstał, wychodząc z karczmy. Odprowadziwszy go wzrokiem, białowłosa uśmiechnęła się triumfalnie.
Po wielu przejściach, a także po pokonaniu kilku przeszkód na swej drodze, odnalazła Beletha. Kontynuowała swą misję, dopóki ten nie osiadł w Simbelmyn, mieście, które cieszyło się złą sławą. Zatrzymała się więc tam także Łowczyni. Poczęły jednak targać ją wątpliwości, co do swego zadania. Poczęła zastanawiać się, czy śmierć mordercy cokolwiek jej da. Teraz czeka w spokoju, cierpliwie, na jedyną okazję, by stanąć twarzą twarz z pół demonem i zadać jedno pytanie, które męczyło ją od tamtego zdarzenia.
 |
| By haryarti |
This steady burst of snow is burning my hands,
I'm frozen to the bones, I am
A milion miles from home, I'm walking away,
I can't remind your eyes, your face.
...
Kp będzie ulegać zmianom.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz