Only when you lose everything you're ready for anything.

 ☾ Pereira de Carvahlo ☽☾  Ira, Złotowłosa ☽ ☾ Miotająca Strzały ☽  

 ✾ O dziewce co złote loki miała...  ✾
[...] po raz pierwszy od wielu miesięcy ktoś patrzył na nią
nie jak na przedmiot,
nie jak na piękną kobietę,
lecz w sposób nieuchwytny, jakby przenikał na wskroś jej duszę,
jej strach, jej kruchość, jej niezdolność do walki ze światem,
nad którym pozornie dominowała,
choć tak naprawdę niczego o nim nie wiedziała.

Ira

Duszność krążyła nad światem. Miażdżącym uciskiem dręczyła ludność Południa w pędzie wojny. Ziemia drżała pod kopytami ginęła w szlachetnej i psiej krwi. Dotychczas osobne w pochodzeniu mieszały się bezkarnie ze sobą w szkarłatnych odmętach. Rycerz rozbijał miecz w czaszy chłopa. Chłop podrzynał gardziel rycerzowi swą kosą. Tak samo zdeterminowani i okrutni w walce o wolność ginęli jak muchy ze swoich rąk.  
Okropne to były czasy dla rodzin mężów. 

Miała przyjemność dorastać wewnątrz konfliktu. Mimo statusu rodziny nie była szczęśliwa zamknięta w czterech ścianach przed złem tego świata. Ojciec w dobrej intencji uchował ją przed zgubą zniewoliwszy duszę. Nawet zamknięty w złotej klatce ptak nie zaśpiewa z radością. A jej bracia ginęli jak wszystko wokół.
Przynajmniej nie musiała na to patrzeć.

Przed tym jak pokładli się od mieczy zadbali by ukochana siostra potrafiła zmierzyć się z życiem. Dostrzegali tę stronę medalu, na którą nie zważał ich ojciec. Wojna kiedyś ujrzy swój kres, a ptaszyna uwolni się i wzleci ku niebu.
Nim jednak wzleci, musi nabyć zdolność latania. 

Potrafi jeździć konno, władać łukiem a strzały układają się wedle jej woli wygrywanej smukłymi palcami. Waha się by zabić. Nawet dla dzika buszującego w leśnej głuszy znajdzie w sobie odrobinę współczucia, która zachwieje jej ręką.  Pchnięta jednak pamięcią o powinnościach mierzy do zwierząt i zwykle nie chybia. 
Za to potrzebuje ostateczności by mierzyć do ludzi.

Damrok. Czerwone znaczenia mają
odpędzać od niej nieszczęścia.

Jest niepozorna, to przede wszystkim. Patrząc na nią nie zdajesz sobie sprawy jakiej krzywdy doznała od losu, wręcz przeciwnie, widzisz ją zawsze uśmiechniętą i promienną. W obliczu smutku nauczyła się być jeszcze milsza, jeszcze piękniejsza. Wtedy smutek topnieje. Tchnęła życie w rodzinny dom a byt utrzymał się w granicach normy.

I wszystko miało być cudowne.
Los ponownie zakpił z niej i z jej bliskich. Po wojnie ostatni z braci zaniemógł a gospodarstwo stanęło w odbudowie mimo silnego wkładu kobiecej ręki. Cztery dni nie mógł wyjść z gorączki. Wtedy szalony pomysł zrodził się w głowie dziecka - pojedzie! Pojedzie i przywiezie medykamenty aby chory stanął na nogi. Matka wpadła w szloch, a ojciec stanowczo zabronił. Nie znacie jej uporu. Tętent kopyt zbudził domowników lecz było za późno by ją powstrzymać.
Pojechała nocą. 

Tak trafiła do Simbelmine ochrzonego Miastem Samaela. Było zaledwie przystankiem na granicy Północy i Południa. Zdążyła jednak poznać jego mroczną stronę i tylko dzięki łaskawości Pana udało jej się ujść cało z rąk opryszków. Postawiono na jej drodze znanego zdrajcę.
Dla niej był wybawicielem, o ironio.

Mimo to wyruszyła w dalszą wrogę i zawitała ponownie w bramy plugawej mieściny.
________________________________________________
Coś w rodzaju historii ujmującej ważne i mniej ważne kwestie. Będę tu opisywać dalsze dzieje tejże postaci.
Brak było pomysłu. Zastrzegam sobie prawo do zmian w KP.